ΚΑΡΔΙΟΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗ: ΟΔΗΓΙΕΣ 2010


Βασικά σημεία τροποποιήσεων σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες 2010 (European Resuscitation Council)

Βασική Υποστήριξη της Ζωής (Basic Life Support, BLS)

1. Εκπαίδευση προσωπικού τηλεφωνικών κέντρων άμεσης βοήθειας (π.χ. ΕΚΑΒ) σε συγκεκριμένο πρωτόκολλο ερωτήσεων - απαντήσεων. Το πρωτόκολλο αυτό αποσκοπεί στην παροχή πληροφοριών από τον ανανήπτη σχετικά με το επίπεδο συνείδησης και την ποιότητα της αναπνοής του πάσχοντα. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην αναγνώριση της αγωνιώδους αναπνοής (gasping) ως σημείου καρδιακής ανακοπής. Η αδυναμία επικοινωνίας με τον πάσχοντα και η ύπαρξη μη φυσιολογικής αναπνοής κατευθύνουν το προσωπικό του ΕΚΑΒ στην εφαρμογή πρωτοκόλλου καρδιακής ανακοπής.
2. Θωρακικές συμπιέσεις. Σε ασθενείς με καρδιακή ανακοπή, ο θώρακας συμπιέζεται σε βάθος τουλάχιστον 5 cm με συχνότητα τουλάχιστον 100 / min. Το χρονικό διάστημα συμπίεσης και άρσης πίεσης πρέπει να είναι ισότιμο και συνιστάται η ελαχιστοποίηση των διακοπών κατά την εφαρμογή των θωρακικών συμπιέσεων.
3. Αναλογία θωρακικών συμπιέσεων - αναπνοών διάσωσης. Οι εκπαιδευμένοι ανανήπτες πρέπει να εφαρμόζουν θωρακικές συμπιέσεις και αναπνοές διάσωσης σύμφωνα με τη σχέση 30:2. Οι μη εκπαιδευμένοι ανανήπτες ενθαρρύνονται να εφαρμόζουν θωρακικές συμπιέσεις υπό την καθοδήγηση του προσωπικού υπηρεσιών άμεσης βοήθειας.

Απινιδισμός - αυτόματος εξωτερικός απινιδωτής - καρδιομετατροπή & βηματοδότηση

1. Ελαχιστοποίηση των διακοπών. Οι θωρακικές συμπιέσεις πρέπει να εφαρμόζονται έγκαιρα, χωρίς διακοπές. Επισημαίνεται η σημασία της ελαχιστοποίησης των διακοπών τόσο πριν όσο και μετά τον απινιδισμό. Οι θωρακικές συμπιέσεις πρέπει να συνεχίζονται ακόμα και κατά τη διάρκεια της φόρτισης του απινιδωτή.
2. Άμεση επανέναρξη των θωρακικών συμπιέσεων. Η εφαρμογή απινιδισμού δεν πρέπει να καθυστερεί την έναρξη των θωρακικών συμπιέσεων για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 5 sec.
3. Ασφάλεια του ανανήπτη. Παρόλο που η ασφάλεια του ανανήπτη υπερτερεί, αναγνωρίζεται ότι ο κίνδυνος για αυτόν κατά την απινίδωση είναι μικρός - ειδικά εάν φοράει γάντια. Στόχος είναι ο περιορισμός των άσκοπων διακοπών.
4. Αντιμετώπιση εξωνοσοκομειακής ανακοπής. Πρέπει να εφαρμόζονται θωρακικές συμπιέσεις μέχρι να γίνει η επικόλληση των ηλεκτροδίων και να φορτιστεί ο απινιδωτής. Δεν συνιστάται η εφαρμογή ΚΑΡΠΑ για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα (2 ή 3 min) πριν από την ανάλυση του ρυθμού και την εφαρμογή του απινιδισμού.
5. Κοιλιακή μαρμαρυγή (Ventricular fibrillation) / Άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία (Pulseless ventricular tachycardia). Εφόσον οι διαταραχές αυτές συμβαίνουν κατά τη διάρκεια καρδιακού καθετηριασμού ή στην άμεση μετεγχειρητική περίοδο μίας καρδιοχειρουργικής επέμβασης, είναι δυνατή η χορήγηση 3 διαδοχικών απινιδισμών για την αντιμετώπισή τους. Η ίδια στρατηγική μπορεί να εφαρμοστεί εάν οι διαταραχές εμφανίζονται όταν ο ασθενής είναι ήδη συνδεδεμένος με χειροκίνητο απινιδωτή.

Εξειδικευμένη Υποστήριξη της Ζωής (Advanced Life Support, ALS)

1. Ελαχιστοποίηση των διακοπών κατά την εφαρμογή θωρακικών συμπιέσεων.
2. Αντιμετώπιση εξωνοσοκομειακής ανακοπής. Το προσωπικό των υπηρεσιών άμεσης βοήθειας πρέπει να τοποθετεί άμεσα τα ηλεκτρόδια του απινιδωτή και (εάν συνιστάται) να χορηγεί απινιδισμό, χωρίς να προηγείται η εφαρμογή ΚΑΡΠΑ για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα.
3. Προκάρδια πλήξη. Η προκάρδια πλήξη επιτυγχάνει ανάταξη σε εξαιρετικά μικρό ποσοστό απινιδώσιμων ρυθμών και μόνο εφόσον πραγματοποιείται εντός των πρώτων δευτερολέπτων από την έναρξή τους. Από τους διάφορους απινιδώσιμους ρυθμούς, η άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία χαρακτηρίζεται από τη μεγαλύτερη πιθανότητα ανάταξης με προκάρδια πλήξη. Συνεπώς, δεν πρέπει να καθυστερεί η κλήση εξειδικευμένης βοήθειας ή η προσκόμιση του απινιδωτή για να πραγματοποιηθεί η προκάρδια πλήξη. Γενικά, προκάρδια πλήξη είναι σκόπιμο να επιχειρείται μόνο όταν ο ασθενής, ο οποίος εμφανίζει την καρδιακή ανακοπή, είναι συνδεδεμένος με monitor παρουσία αρκετών επαγγελματιών υγείας (πρακτικά σε ΤΕΠ ή ΜΕΘ).
4. Χορήγηση 3 διαδοχικών απινιδισμών σε κοιλιακή μαρμαρυγή ή άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία (υπό τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο).
5. Αποφυγή της ενδοτραχειακής χορήγησης φαρμάκων. Εάν δεν είναι εφικτή η ενδοφλέβια οδός χορήγησης, συνιστάται η ενδο-οστική χορήγηση των φαρμάκων.
6. Χορήγηση αδρεναλίνης - αμιωδαρόνης. Σε ασθενείς με κοιλιακή μαρμαρυγή ή άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία, συνιστάται η χορήγηση 1 mg αδρεναλίνης μετά τη χορήγηση του τρίτου απινιδισμού και με την έναρξη των θωρακικών συμπιέσεων. Η χορήγηση της αδρεναλίνης μπορεί να επαναλαμβάνεται κάθε 3 - 5 min. Μετά τον τρίτο απινιδισμό συνιστάται - επίσης - η χορήγηση 300 mg αμιωδαρόνης.
7. Μη χορήγηση ατροπίνης σε απινιδώσιμους ρυθμούς. Η χορήγηση ατροπίνης δεν συνιστάται κατά τη συνήθη αντιμετώπιση της ασυστολίας (asystole) ή της άσφυγμης ηλεκτρικής δραστηριότητας (pulseless electrical activity).
8. Ενδοτραχειακή διασωλήνωση. Η πρώιμη ενδοτραχειακή διασωλήνωση συνιστάται μόνο από εξειδικευμένο άτομο, ώστε να ελαχιστοποιείται η διακοπή της εφαρμογής των θωρακικών συμπιέσεων.
9. Αποφυγή υπεροξαιμίας. Η υπεροξαιμία ενέχει δυνητικούς κινδύνους. Συνεπώς, με την απόκτηση αυτόματης κυκλοφορίας και εφόσον είναι δυνατή η παρακολούθηση του SaO2, το εισπνεόμενο οξυγόνο πρέπει να τιτλοποιείται ώστε να διατηρείται SaO2: 94 - 98%.
10. Γλυκόζη αίματος. Σε ενήλικους ασθενείς, οι οποίοι επανακτούν αυτόματη κυκλοφορία μετά από καρδιακή ανακοπή, συνιστάται αντιμετώπιση της αύξησης των επιπέδων της γλυκόζης αίματος άνω των 180 mg / dl. Επίσης, η υπογλυκαιμία πρέπει να αποφεύγεται.
11. Θεραπευτική υποθερμία. Θεραπευτική υποθερμία συνιστάται σε ασθενείς με αυτόματη κυκλοφορία σε κωματώδη κατάσταση μετά από καρδιακή ανακοπή, για τους οποίους η αιτιολογία της ανακοπής περιλαμβάνει απινιδώσιμους και μη απινιδώσιμους ρυθμούς.
Πηγή: Νοσηλευτικό Δελτίο ΕΣΝΕ

No comments: