ΟΖΟΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ


Μαζί με τα διάφορα θρεπτικά συστατικά των τροφών, το οξυγόνο είναι απαραίτητο για την παραγωγή ενέργειας από τα κύτταρα του οργανισμού. Εάν τα κύτταρα δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ενέργεια, αδυνατούν να επιτελέσουν τις λειτουργίες τους. Κατά αυτή την έννοια, το οξυγόνο ρυθμίζει όλες τις λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού. Η δυνατότητά μας να κινούμαστε, να αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον και να σκεπτόμαστε βασίζεται στην παραγωγή ενέργειας με βιοχημικές διαδικασίες, στις οποίες συμμετέχει το οξυγόνο. Περίπου το 90% της παραγόμενης ενέργειας προέρχεται από αυτές τις διαδικασίες. Συνεπώς, είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο το οξυγόνο θεωρείται το ζωτικότερο συστατικό για την ομαλή λειτουργία του οργανισμού.
Σε συνθήκες επάρκειας οξυγόνου, τα κύτταρα παράγουν ενέργεια ακολουθώντας βιοχημικές οδούς με τις οποίες συντίθενται νερό και διοξείδιο του άνθρακα. Το παραγόμενο διοξείδιο αποβάλλεται με την αναπνοή. Εάν, όμως, η προσφορά οξυγόνου είναι ανεπαρκής, τα κύτταρα αναγκάζονται να ακολουθήσουν εναλλακτικές (αναερόβιες) οδούς, οι οποίες συνεπάγονται τη σύνθεση και τη συσσώρευση επιβλαβών ουσιών στον οργανισμό. Μάλιστα, έχει διατυπωθεί η άποψη ότι μια μεγάλη ομάδα παθήσεων του ανθρώπου (από τις λοιμώξεις έως και τα εκφυλιστικά νοσήματα) οφείλονται στην ενδογενή τοξικότητα, η οποία επέρχεται εξαιτίας της κυτταρικής λειτουργίας σε συνθήκες ανεπάρκειας οξυγόνου (υποξία). Είναι ενδιαφέρον ότι πολλές δεκαετίες πριν, ο Otto Warburg, ο οποίος τιμήθηκε δυο φορές με το βραβείο Nobel Ιατρικής, υποστήριξε ότι ο καρκίνος σχετίζεται με την αναερόβια κυτταρική λειτουργία, η οποία οδηγεί σε ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων.
Σε μεγάλο βαθμό, το όζον πιστεύεται ότι είναι μια ουσία με θεραπευτικές δράσεις επειδή αποκαθιστά τις συνθήκες επαρκούς οξυγόνωσης των κυττάρων. Οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία ισχυρίζονται ότι η τακτική πρόσληψη όζοντος δημιουργεί ένα πλούσιο σε οξυγόνο περιβάλλον για τα κύτταρα.

Τι είναι το όζον;

Το όζον είναι μια πολύ δραστική αέρια ουσία. Από χημική άποψη, κάθε μόριο όζοντος αποτελείται από τρία άτομα οξυγόνου. Σε αυτό διαφέρει από το οξυγόνο που αναπνέουμε, στα μόρια του οποίου περιλαμβάνονται δύο άτομα οξυγόνου. Η ανακάλυψή του έγινε τυχαία από τον Christian Friedrich Schönbein το 1840. Κατά τη διάρκεια πειραμάτων που πραγματοποιούσε, παρατήρησε μια δυσάρεστη οσμή στο εργαστήριο. Με αφορμή αυτή την παρατήρηση, οδηγήθηκε στην ανακάλυψη του συγκεκριμένου αερίου, στο οποίο έδωσε το όνομα όζον.
Στη φύση, το όζον βρίσκεται στη στρατόσφαιρα, δηλαδή στο στρώμα της ατμόσφαιρας που εντοπίζεται 15 – 50 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε αυτό το ύψος, παράγεται κατά την επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας του ηλίου στο οξυγόνο. Το όζον συμμετέχει ενεργά στην οικολογική ισορροπία, μην επιτρέποντας σε μεγάλο μέρος της υπεριώδους ακτινοβολίας να φθάσει στην επιφάνεια της Γης. Επίσης, παράγεται και κατά τη διάρκεια καταιγίδων εξαιτίας των αστραπών. Τεχνητά, το όζον μπορεί να παραχθεί με ηλεκτρική εκκένωση σε ειδικές συσκευές, οι οποίες περιέχουν αέρα ή οξυγόνο. Η σχετική τεχνολογία εφαρμόζεται για την παραγωγή όζοντος στο πλαίσιο των εφαρμογών της Οζονοθεραπείας.
Το 1915, ο Γερμανός ιατρός Albert Wolff χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το όζον με σκοπό την αντιμετώπιση δερματοπαθειών. Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γερμανικός Στρατός αξιοποίησε τις ιδιότητες του όζοντος για την επούλωση των τραυμάτων της μάχης και την αντιμετώπιση των λοιμώξεων. Τη δεκαετία του 1950, αρκετοί ιατροί στη Γερμανία χορηγούσαν όζον για τη θεραπεία του καρκίνου σε συνδυασμό με τις συμβατικές μεθόδους. Εκτιμάται ότι το 2000, περίπου 8.000 ιατροί στη Γερμανία (συμπεριλαμβανομένων όσων ακούν τη συμβατική Ιατρική ή άλλες εναλλακτικές μεθόδους – όπως η Ομοιοπαθητική) εφάρμοζαν σε ασθενείς θεραπείες με τη χορήγηση όζοντος.Οι θεραπευτικές χρήσεις του όζοντος είναι κατά πολύ περισσότερο αποδεκτές στην Ευρώπη (κυρίως στη Γερμανία, στην Ιταλία και στην Ισπανία) σε σχέση με τις ΗΠΑ. Μεγαλύτερη αποδοχή παρατηρείται, επίσης, στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στη Ρωσία και σε χώρες της κεντρικής και νότιας Αμερικής. Άλλωστε, μερικές από τις πιο εκτεταμένες μελέτες, αναφορικά με τις θεραπευτικές επιδράσεις του όζοντος στον οργανισμό, έχουν πραγματοποιηθεί στην πρώην Σοβιετική Ένωση και στην Κούβα.

Πώς επιδρά η Οζονοθεραπεία;

Το όζον θεωρείται ότι συμβάλλει στη βελτίωση και στην αποκατάσταση της υγείας ασκώντας διάφορες βιοχημικές επιδράσεις στον οργανισμό. Σε αυτές περιλαμβάνονται:
- Η αύξηση της αποτελεσματικότητας στην προσφορά οξυγόνου από το αίμα στους διάφορους ιστούς. Ακόμα, το όζον ασκεί θετικές επιδράσεις στη μεμβράνη των ερυθρών αιμοσφαιρίων, τα οποία – ως γνωστόν – μεταφέρουν το οξυγόνο στο αίμα.
- Η ενεργοποίηση του βασικού μεταβολισμού μέσω συγκεκριμένων βιοχημικών οδών (επιτάχυνση του κύκλου του κιτρικού οξέος).
- Η αποτοξίνωση του οργανισμού.
Ειδικά για το ανοσοποιητικό σύστημα, το όζον φαίνεται ότι παίζει έναν σημαντικό ρυθμιστικό ρόλο. Σε χαμηλές δόσεις, ενισχύει τη λειτουργία του ανοσοποιητικού:
- Προάγει την παραγωγή των λευκών αιμοσφαιρίων.
- Αυξάνει τη σύνθεση ουσιών (π.χ. ιντερφερόνη, TNF), οι οποίες συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων και του καρκίνου.
Αντίθετα, σε υψηλές δόσεις, καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα. Εξαιτίας αυτού του ρυθμιστικού ρόλου του όζοντος, πολλές εφαρμογές της Οζονοθεραπείας αποσκοπούν στην αντιμετώπιση παθολογικών καταστάσεων, για τις οποίες:
- Είτε είναι σκόπιμη η ενίσχυση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού (κακοήθεις νεοπλασίες, λοιμώξεις από βακτήρια, μύκητες και άλλα παθογόνα - συμπεριλαμβανομένων των ιών).
- Είτε πρέπει να ελεγχθούν υπέρμετρες ανοσολογικές αντιδράσεις που αποτελούν το παθολογικό υπόβαθρο των καταστάσεων (φλεγμονώδεις παθήσεις, αλλεργικές εκδηλώσεις, αυτοάνοσα νοσήματα).
Επιπλέον, το όζον προκαλεί οξειδωτικές βλάβες στα μικροβιακά κύτταρα. Ενώ, όμως, αυτές οι βλάβες είναι επιθυμητές στα μικρόβια, τι συμβαίνει με τα κύτταρα του οργανισμού; Επέρχονται και σε αυτά αντίστοιχες διαταραχές; Οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία ισχυρίζονται ότι τελικά προκαλούνται μόνο σε κύτταρα, τα οποία στερούνται απαραίτητων επιδιορθωτικών μηχανισμών για την αποκατάσταση των βλαβών (όπως τα μικρόβια) και όχι στα φυσιολογικά κύτταρα του οργανισμού. Προσθέτουν, ακόμα, ότι το όζον προάγει την παραγωγή ενζύμων (ειδικές πρωτεΐνες) που προστατεύουν από τις οξειδωτικές επιδράσεις. Δηλαδή, όχι μόνο δεν προκαλεί βλάβες στα φυσιολογικά κύτταρα, αλλά αντίθετα ενισχύει τη θωράκισή τους έναντι των συνεπειών των ελευθέρων ριζών. Οι ελεύθερες ρίζες ενοχοποιούνται για την εμφάνιση πολλών παθήσεων, εξαιτίας των οξειδωτικών επιδράσεων που ασκούν σε κυτταρικό επίπεδο.

Τρόποι χορήγησης του όζοντος

Η εφαρμογή της Οζονοθεραπείας πραγματοποιείται σύμφωνα με διάφορες τεχνικές:
1. Ενδομυϊκή και υποδόρια χορήγηση. Κατά την ενδομυϊκή χορήγηση, ένα μίγμα οξυγόνου και όζοντος εγχέεται σε μύες, συνήθως στους γλουτούς. Η διαδικασία εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση λοιμώξεων. Ακόμα, μπορεί να πραγματοποιηθεί υποδόρια έγχυση (ακριβώς κάτω από το δέρμα) σε σημεία πόνου, κοντά σε πληγές ή σε περιοχές με κυτταρίτιδα.
2. Έγχυση σε αρθρώσεις. Σε αυτή την περίπτωση, το αέριο μίγμα χορηγείται είτε εντός της άρθρωσης είτε περιαρθρικά. Η συγκεκριμένη μέθοδος επιλέγεται σε άτομα με αρθροπάθεια και πιστεύεται ότι προσφέρει σημαντική ανακούφιση από τον πόνο.
3. «Μεγάλη αυτο-μετάγγιση». Για την πραγματοποίηση της μεθόδου, συλλέγεται φλεβικό αίμα σε ασκό μετάγγισης, το οποίο αναμιγνύεται με συγκεκριμένη ποσότητα μίγματος οξυγόνου και όζοντος. Στη συνέχεια, το αίμα επαναχορηγείται στον οργανισμό. Η μέθοδος εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση αυτοάνοσων νοσημάτων, αγγειακών παθήσεων και λοιμώξεων.
4. «Μικρή αυτο-μετάγγιση». Λαμβάνεται μικρή ποσότητα αίματος, η οποία κατόπιν ανακινείται με ποσότητα μίγματος οξυγόνου και όζοντος και επαναχορηγείται στον ασθενή.
5. Απευθείας έγχυση στο κυκλοφορικό σύστημα. Η διαδικασία αρχίζει με την παρακέντηση ενός αγγείου για να πραγματοποιηθεί η χορήγηση. Η έγχυση του αέριου μίγματος όζοντος και οξυγόνου γίνεται σε μία φλέβα ή – ειδικά σε περιπτώσεις σοβαρής ισχαιμίας ενός άκρου – σε μία αρτηρία. Το όζον, όταν έρχεται σε επαφή με το αίμα, διαλύεται σε αυτό. Σύμφωνα με ειδικούς στην Οζονοθεραπεία, η απευθείας χορήγηση του όζοντος στα αγγεία δεν παρουσιάζει κίνδυνο εμβολής, επειδή το μίγμα δεν περιέχει άζωτο (όπως ο αέρας, η έγχυση του οποίου στα αγγεία ενοχοποιείται για την πρόκληση εμβολής). Ωστόσο, δεν υπάρχει ομοφωνία σχετικά με την πιθανότητα πρόκλησης παρενεργειών και ορισμένοι συνιστούν την ενδοφλέβια χορήγηση οζονοποιημένου (εμπλουτισμένου με όζον) διαλύματος φυσιολογικού ορού με μικρό ρυθμό ροής.
6. Χορήγηση σε κοιλότητες του σώματος. Ο συγκεκριμένος τρόπος χορήγησης αερίου μίγματος όζοντος και οξυγόνου αφορά το αυτί, τον κόλπο και το παχύ έντερο:
- Στο αυτί, η απορρόφηση μέσω του βλεννογόνου είναι υψηλή και το όζον θεωρείται ότι φθάνει έως και τον εγκέφαλο. Η συγκεκριμένη διαδικασία εφαρμόζεται σε λοιμώξεις του αυτιού, εμβοές, παραρρινοκολπίτιδες, κρυολογήματα, γρίπη, βρογχίτιδα, άσθμα, νόσο Alzheimer ή Parkinson και κακοήθεις νεοπλασίες του εγκεφάλου.
- Η χορήγηση του όζοντος στον κόλπο πραγματοποιείται για την αντιμετώπιση παθολογικών καταστάσεων στο αναπαραγωγικό, στο ουροποιητικό σύστημα ή σε άλλα όργανα της κοιλιακής κοιλότητας. Το όζον περνάει από τον κόλπο προς την κοιλιακή χώρα διαμέσου του τραχήλου, του σώματος της μήτρας και των σαλπίγγων. Εντός της κοιλιακής κοιλότητας, είναι δυνατό να επιδράσει σε όλα τα όργανα της περιοχής (ήπαρ, χοληδόχος κύστη, στομάχι, λεπτό και παχύ έντερο, νεφροί, σπλήνας, ωοθήκες).
- Επίσης, το όζον μπορεί να χορηγηθεί μέσω του πρωκτού. Σε αυτή την περίπτωση, απορροφάται από το τοίχωμα του παχέος εντέρου και εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος. Η ύπαρξη κοπράνων στο έντερο παρεμποδίζει την απορρόφηση. Για αυτόν τον λόγο, συνιστάται η πραγματοποίηση ενός υποκλυσμού πριν τη χορήγηση. Η διαδικασία δεν προκαλεί πόνο. Γενικά, θεωρείται ότι η χορήγηση του όζοντος από τον πρωκτό προσφέρει ένα αίσθημα αναζωογόνησης και ευεξίας. Αποσκοπεί στην καταστροφή των τοξινών, οι οποίες έχουν συσσωρευτεί στον οργανισμό με το πέρασμα των χρόνων, αλλά και στην ανανέωση των κυττάρων, που έχουν υποστεί τις τοξικές επιδράσεις. Έχει εφαρμοστεί σε ασθενείς με εντερικές λοιμώξεις, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, νόσο Crohn και καρκίνο του παχέος εντέρου.
7. Εισπνοή όζοντος. Η εισπνοή πραγματοποιείται με τη χρήση ειδικής συσκευής, στην οποία τοποθετείται ειδικό διάλυμα φυσιολογικού ορού εμπλουτισμένο με όζον. Ο συγκεκριμένος τρόπος χορήγησης εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση αναπνευστικών λοιμώξεων, αλλά και σε ασθενείς με άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ή καρκίνο του πνεύμονα.
8. Κατάποση. Είναι ευρέως αποδεκτή η άποψη ότι όσο μεγαλύτερη είναι η πρόσληψη νερού, τόσο αποτελεσματικότερα αποβάλλονται οι τοξίνες και τα άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού από τον οργανισμό. Βασιζόμενοι σε αυτή τη διαπίστωση, οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία συνιστούν την κατάποση μεγάλης ποσότητας νερού με όζον κάθε ημέρα (3 – 4 λίτρα). Θεωρείται ότι συμβάλλει στην αντιμετώπιση των αλλεργικών καταστάσεων, της κεφαλαλγίας, του πονόλαιμου, της γαστρίτιδας, των παθήσεων των ούλων και των ελκών της στοματικής κοιλότητας. Επίσης, χορηγείται για τη μείωση της πιθανότητας μιας λοίμωξης μετά από οδοντιατρικές επεμβάσεις. Γενικά, το νερό με όζον πιστεύεται ότι βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος, συμβάλλει στην πρόληψη των λοιμώξεων και επιταχύνει τη διαδικασία της επούλωσης βλαβών. Ακόμα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν οζονοποιημένο ελαιόλαδο ή χυμοί πορτοκαλιού και λεμονιού με όζον για την πρόσληψη από το στόμα.
9. Διαδερμική χορήγηση. Ίσως δεν είναι τόσο γνωστή η συμμετοχή του δέρματος στη διαδικασία της αναπνοής. Αν και οι πνεύμονες αποτελούν τα κύρια αναπνευστικά όργανα, το δέρμα είναι το μεγαλύτερο όργανο με αναπνευστικό ρόλο. Υπολογίζεται ότι περίπου το 7% της αναπνευστικής λειτουργίας του οργανισμού πραγματοποιείται μέσω του δέρματος. Η συγκεκριμένη ιδιότητα αξιοποιείται κατά τη διαδερμική χορήγηση του όζοντος. Αυτός ο τρόπος χορήγησης ήταν γνωστός για πολλά χρόνια, αλλά - προσφάτως - εφαρμόζεται όλο και πιο συχνά. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι διαδερμικής πρόσληψης του όζοντος:
- Ελαιόλαδο και εκχυλίσματα με όζον. Το οζονοποιημένο ελαιόλαδο χρησιμοποιείται για περίπου 100 χρόνια σε δερματικές βλάβες, όπως η ακμή, οι πληγές, οι μώλωπες (μελανιές), τα εγκαύματα και οι δερματικές λοιμώξεις. Επίσης, θεωρείται ότι έχει αισθητικές εφαρμογές για την αντιμετώπιση της ξηροδερμίας και τον περιορισμό των ρυτίδων. Υπάρχουν και προϊόντα οζονοποιημένου ελαιολάδου σε μορφή κρέμας. Ακόμα, το όζον είναι δυνατό να προστεθεί σε εκχύλισμα πορτοκαλιού, λεμονιού ή Aloe Vera για τοπική εφαρμογή στο δέρμα. Οι ενδείξεις είναι παρόμοιες και περιλαμβάνουν την αντιμετώπιση πληγών, λοιμώξεων, εγκαυμάτων, μυϊκού πόνου και βλαβών του δέρματος από ακτινοβολία.
- Χορήγηση με ειδικές σακούλες. Το μέλος του σώματος, στο οποίο πρόκειται να εφαρμοστεί η Οζονοθεραπεία, περικλείεται σε μια ειδική σακούλα. Προηγουμένως, έχει ξεπλυθεί με λίγο νερό επειδή όταν το δέρμα είναι υγρό, η απορρόφηση είναι μεγαλύτερη. Από τη συσκευή παραγωγής, το όζον φέρεται με σωλήνα από σιλικόνη εντός της πλαστικής σακούλας. Η σακούλα πρέπει να περικλείει αεροστεγώς το μέλος, ώστε να μην συμβεί διαφυγή όζοντος. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση δερματικών λοιμώξεων, δερματοπαθειών (π.χ. ψωρίαση) και σε διαβητικούς ασθενείς, οι οποίοι συχνά εμφανίζουν διαταραχή της κυκλοφορίας των κάτω άκρων. Σε αυτούς τους ασθενείς, οι κυκλοφορικές διαταραχές μπορεί ακόμα και να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό του μέλους (διαβητικό πόδι).
- Χορήγηση με ειδική φόρμα. Ο ασθενής φοράει ειδική φόρμα, η οποία καλύπτει όλο το σώμα του από τον λαιμό και κάτω. Η φόρμα είναι αεροστεγής, ώστε να μην παρατηρείται διαφυγή όζοντος όταν αρχίσει η χορήγηση. Η μέθοδος είναι παρόμοια με την προηγούμενη, αλλά αφορά ολόκληρο το σώμα. Πριν την έναρξη της διαδικασίας, ο ασθενής σκόπιμο είναι να κάνει ένα ζεστό ντους, ώστε να αυξηθεί η απορρόφηση από το θερμό και υγρό δέρμα.
- Διαδερμική παροχή πάνω από το όργανο που πάσχει (π.χ. ήπαρ, πάγκρεας, σπλήνας, έντερο, νεφροί, επινεφρίδια). Με τη χρήση ενός γυάλινου χωνιού σαν βεντούζα, η παροχή του όζοντος περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του δέρματος. Πρόκειται για μια αρκετά πρόσφατη μέθοδο. Το δέρμα της περιοχής αρχικά ξεπλένεται, ώστε να είναι υγρό κατά τη χορήγηση. Εφαρμόζεται σε ασθενείς με ηπατίτιδα, εκκολπωματίτιδα, παγκρεατίτιδα, λοιμώξεις των νεφρών, ανεπάρκεια επινεφριδίων και διογκωμένους λεμφαδένες.
- Θερμική μέθοδος (σάουνα με όζον). Αναπτύχθηκε προσφάτως με σκοπό να προκύψουν επιπλέον πλεονεκτήματα από τον συνδυασμό της υπερθερμίας με την Οζονοθεραπεία. Περιλαμβάνει τη χορήγηση ατμού, εμπλουτισμένου με όζον, σε ειδικούς θαλάμους. Οι ατμοί προσφέρουν έναν φυσικό τρόπο αποτοξίνωσης του οργανισμού, ενισχύουν την κυκλοφορία του αίματος και βελτιώνουν την παροχή οξυγόνου στο σώμα. Η αυξημένη θερμοκρασία προκαλεί διάνοιξη των πόρων του δέρματος, με αποτέλεσμα την αποβολή των τοξινών από τον οργανισμό μέσω της εφίδρωσης. Ταυτόχρονα, σε αυτές τις συνθήκες, αυξάνεται η απορρόφηση του όζοντος από το δέρμα. Η συγκεκριμένη μέθοδος εφαρμόζεται παγκοσμίως και από αισθητικούς, χειροπρακτικούς, θεραπευτές με τη χρήση τεχνικών μασάζ και άλλους ειδικούς σε εναλλακτικές μορφές θεραπείας.

Η σημασία της σωστής διατροφής

Οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία θεωρούν ότι η εφαρμογή της πρέπει να συνδυάζεται με ένα προσεκτικά σχεδιασμένο διαιτολόγιο, ώστε να προκύψει το μέγιστο θεραπευτικό όφελος. Πολλές παθολογικές καταστάσεις συνδέονται με διατροφικές ανεπάρκειες και την έλλειψη αντιοξειδωτικών παραγόντων στον οργανισμό. Κατά τον καθορισμού του διαιτολογίου δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στα θρεπτικά συστατικά, τα οποία χρειάζεται κάθε ασθενής σύμφωνα με εξατομικευμένα κριτήρια. Άλλωστε, η Οζονοθεραπεία συμβάλλει στην αποτοξίνωση του οργανισμού, συνεπώς απαιτείται μεγαλύτερη πρόσληψη βιταμινών και μετάλλων. Οι ασθενείς θα πρέπει να καταναλώνουν πολλά φρέσκα φρούτα και λαχανικά και να πίνουν μεγάλη ποσότητα νερού. Με αυτόν τον τρόπο, η διαδικασία της αποβολής των τοξινών καθίσταται αποτελεσματικότερη.

Υπάρχουν παρενέργειες από την εφαρμογή των μεθόδων;

Αν και το όζον είναι ένα τοξικό αέριο, οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία σημειώνουν ότι είναι ασφαλές και αποτελεσματικό όταν χορηγείται από έναν ειδικευμένο θεραπευτή στις κατάλληλες δόσεις και με τον σωστό τρόπο. Σύμφωνα με μια γερμανική μελέτη, κατά την οποία αξιολογήθηκαν δεδομένα από έναν μεγάλο αριθμό χορηγήσεων σε 384.775 ασθενείς, η πιθανότητα παρενεργειών διαπιστώθηκε ότι ήταν εξαιρετικά χαμηλή ανά θεραπευτική εφαρμογή. Μάλιστα, ακόμα και στους ασθενείς που εμφανίστηκε κάποια παρενέργεια, τις περισσότερες φορές οφειλόταν στη μη προσεκτική τήρηση των αρχών της Οζονοθεραπείας. Αν και η συγκεκριμένη μελέτη παρείχε στήριξη αναφορικά με την ασφάλεια των μεθόδων χορήγησης όζοντος, γενικότερα έχουν καταγραφεί ορισμένες παρενέργειες από την εφαρμογή της Οζονοθεραπείας. Σε αυτές περιλαμβάνονται εκδηλώσεις, όπως ερεθισμός του ανωτέρου αναπνευστικού, βήχας, κεφαλαλγία, ναυτία, δύσπνοια, αύξηση της αρτηριακής πίεσης, καρδιολογικές διαταραχές και άλλες.

Η αμφισβήτηση, σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της Οζονοθεραπείας, παραμένει

Τα συμπεράσματα, που αφορούν τις θετικές επιδράσεις του όζοντος για τη βελτίωση και την αποκατάσταση της υγείας, έχουν προκύψει από τις παρατηρήσεις και τις μελέτες όσων εφαρμόζουν τις μεθόδους σε διάφορα κέντρα παγκοσμίως. Ωστόσο, πολλά δεδομένα παραμένουν αδημοσίευτα και οι σχετικές μελέτες συχνά είναι μικρές και παρουσιάζουν μεθοδολογικά προβλήματα. Σε αυτό το σημείο επικεντρώνουν την κριτική τους πολλοί από εκείνους που αμφισβητούν την Οζονοθεραπεία. Ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν επαρκή δημοσιευμένα στοιχεία από μελέτες, με τη συμμετοχή πολλών ασθενών, τα οποία να αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των μεθόδων.

Οζονοθεραπεία και σακχαρώδης διαβήτης

Η Οζονοθεραπεία θεωρείται ότι συμβάλλει στην υποχώρηση των εκδηλώσεων του σακχαρώδους διαβήτη τύπου ΙΙ. Πιθανώς, το θεραπευτικό όφελος προκύπτει από τις επιδράσεις του όζοντος στην κυκλοφορία του αίματος. Οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν αγγειακά προβλήματα, τα οποία οδηγούν σε σοβαρές επιπλοκές (απώλεια όρασης, νευρικές διαταραχές και γαγγραινώδεις βλάβες στα κάτω άκρα). Βασικός μηχανισμός πρόκλησης αυτών των επιπλοκών είναι η ανεπαρκής παροχή οξυγόνου στους ιστούς.
Τα ερυθρά αιμοσφαίρια των διαβητικών δεν απελευθερώνουν σε ικανοποιητικό βαθμό το οξυγόνο, που μεταφέρουν, επειδή μια σημαντική ουσία (2,3-DPG) δεν συντίθεται σε επαρκή ποσότητα. Φυσιολογικά, η 2,3-DPG προάγει την απελευθέρωση του οξυγόνου από τα ερυθρά αιμοσφαίρια προς τους ιστούς. Η χορήγηση του όζοντος θεωρείται ότι ενισχύει τη σύνθεση της συγκεκριμένης ουσίας. Επίσης, ενεργοποιεί τον κυτταρικό μεταβολισμό. Σε αυτό το σημείο, η Οζονοθεραπεία έχει παρόμοια επίδραση με την άσκηση, η σημασία της οποίας είναι καθιερωμένη για τον έλεγχο του διαβήτη. Ακόμα, το όζον πιστεύεται ότι αυξάνει την παραγωγή του ΑΤΡ, μιας ουσίας που αποτελεί την ενεργειακή αποθήκη του κυττάρου. Εκτός των άλλων, το ΑΤΡ συμβάλλει στη διατήρηση της ακεραιότητας της κυτταρικής μεμβράνης. Όταν η κυτταρική μεμβράνη υποστεί βλάβη, το κύτταρο πεθαίνει. Εάν αυτό συμβεί σε πολλά κύτταρα, εμφανίζονται επιπλοκές στους ασθενείς (όπως η γάγγραινα στο κάτω άκρο).

Το όζον μπορεί να βελτιώσει την εγκεφαλική λειτουργία;

Πιθανώς, μια από τις σημαντικότερες ευεργετικές επιδράσεις του όζοντος είναι η αναστροφή μιας ήπιας διαταραχής της εγκεφαλικής λειτουργίας, η οποία επέρχεται από τη μακροχρόνια ανεπάρκεια οξυγόνου στον οργανισμό. Ενώ είναι γνωστό ότι η πλήρης στέρηση οξυγόνου για μερικά λεπτά οδηγεί σε μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, οι επιπτώσεις της παρατεταμένης ήπιας ανεπάρκειας δεν έχουν μελετηθεί αρκετά. Μάλιστα, έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η ευερεθιστότητα, η νοητική κόπωση ακόμα και η κατάθλιψη (μια συχνή ψυχική νόσος στις μέρες μας) μπορεί να σχετίζονται με αυτή την κατάσταση. Οι ειδικοί στην Οζονοθεραπεία ισχυρίζονται ότι το όζον αυξάνει την εγρήγορση και τα αντανακλαστικά, βελτιώνει τη μνήμη και είναι δυνατό να βοηθήσει άτομα με γεροντική άνοια.

Η επίδραση του όζοντος στον καρκίνο

Το 1980, περίπου πενήντα χρόνια μετά τη διατύπωση της θεωρίας ότι ο καρκίνος αποτελεί συνέπεια των ανεπαρκών επιπέδων οξυγόνου στον οργανισμό, δημοσιεύθηκε μια μελέτη στο περιοδικό Science με τον τίτλο: «Το όζον εκλεκτικά αναστέλλει την ανάπτυξη ανθρώπινων καρκινικών κυττάρων». Οι ερευνητές διαπίστωσαν τη συγκεκριμένη επίδραση του όζοντος μελετώντας καρκινικό ιστό από τον πνεύμονα, τον μαστό και τη μήτρα ασθενών. Το όζον, σε χαμηλές δόσεις, θεωρείται ότι προάγει τη σύνθεση της ιντερφερόνης-α και της ιντερλευκίνης-2, δυο ουσιών με αντικαρκινική δράση. Με αυτόν τον τρόπο ενεργοποιείται μια σειρά ανοσολογικών αποκρίσεων, στις οποίες συμμετέχουν συγκεκριμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και εκκρίνονται διάφορες ουσίες. Αποτέλεσμα αυτών των αντιδράσεων είναι ο περιορισμός της ανάπτυξης των κακοήθων νεοπλασιών.

Η Οζονοθεραπεία περιορίζει τον πόνο της μέσης σε άτομα με κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου

Η χορήγηση αερίου μίγματος όζοντος και οξυγόνου κοντά στη σπονδυλική στήλη φαίνεται ότι μπορεί να προσφέρει ανακούφιση από τον πόνο στη μέση, ο οποίος συνδέεται με κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου. Ο Kieran Murphy, ο οποίος είναι επεμβατικός ακτινολόγος στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, έχει εφαρμόσει τη συγκεκριμένη μέθοδο σε 50 ασθενείς από το 2005 και αναφέρει ότι περίπου οι μισοί άνθρωποι με αυτό το πρόβλημα είναι δυνατό να ωφεληθούν από τη μέθοδο. Πιστεύεται ότι το όζον δρα συρρικνώνοντας τους μεσοσπονδύλιους δίσκους, η παρεκτόπιση των οποίων προκαλεί τον πόνο στους ασθενείς.

Ποιες παθολογικές καταστάσεις του καρδιαγγειακού συστήματος αντιμετωπίζονται με την Οζονοθεραπεία;

- Διαταραχές των περιφερικών αγγείων που οδηγούν σε πτωχή αιμάτωση των άκρων.
- Βλάβες των εγκεφαλικών αγγείων.
- Στηθάγχη (πόνος στο στήθος εξαιτίας διαταραχών των αγγείων της καρδιάς).
- Καρδιακές αρρυθμίες.
- Γαγγραινώδεις βλάβες των άκρων.
- Κροταφική αρτηρίτιδα (φλεγμονή της κροταφικής αρτηρίας).

No comments: