Επώδυνη Αρθροπλαστική: Τι Πρέπει Να Γνωρίζετε


Η αντικατάσταση των αρθρώσεων από ειδικά προθέματα (αρθροπλαστική) αποτελεί μία συχνή ορθοπεδική επέμβαση, ιδιαίτερα στη θέση του ισχίου. Ο Sir John Charnley, ο οποίος θεωρείται πατέρας της τεχνικής της ολικής αρθροπλαστικής του ισχίου, ανέπτυξε τις πρόδρομες μορφές των σημερινών προθεμάτων στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της επομένης δεκαετίας. Η σύγχρονη πρόθεση για την αρθροπλαστική του ισχίου είναι μία συσκευή που δίδει τη δυνατότητα στον χειρουργό να πραγματοποιεί κατάλληλες ρυθμίσεις των μερών της, ώστε να ικανοποιούνται οι εξειδικευμένες απαιτήσεις κάθε ασθενούς. Αναλόγως του σχεδιασμού της χειρουργικής επέμβασης είναι δυνατό να αποτελείται από ένα μηριαίο τμήμα (στειλεός του μηριαίου με κεφαλή) και ένα τμήμα που προσκολλάται στη φυσική θέση της κοτύλης (κυπέλλιο κοτύλης). Επίσης, μπορεί το μηριαίο τμήμα να αρθρώνεται με τη φυσική κοτύλη. Η πρώτη περίπτωση αποτελεί την ολική αρθροπλαστική του ισχίου, ενώ η δεύτερη αναφέρεται ως ημιαρθροπλαστική.


Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Dr John Insall ανέπτυξε τις πρόδρομες μορφές προθεμάτων για την αρθροπλαστική του γόνατος. Αποτελείτο από ένα μηριαίο, ένα επιγονατιδικό και ένα κνημιαίο τμήμα. Βέβαια, οι σύγχρονες συσκευές επιτυγχάνουν μεγαλύτερη κινητικότητα της άρθρωσης με μικρότερο κίνδυνο ρήξης των τμημάτων τους.

ΕΠΩΔΥΝΕΣ ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΕΣ

Κάθε έτος πραγματοποιούνται στις ΗΠΑ περίπου 500.000 αρθροπλαστικές του γόνατος και του ισχίου, ενώ ο αριθμός αυτός αναμένεται να υπερβεί τις 700.000 έως το 2030. Το 2007 στο Ηνωμένο Βασίλειο ο αριθμός των αρθροπλαστικών του ισχίου ανήλθε σε 72.000. Υποθέτοντας ότι δεν θα προκύψουν διαφοροποιήσεις στη συχνότητα των επεμβάσεων σε σχέση με την ηλικία ή το φύλο, ο αριθμός των αρθροπλαστικών ισχίου αναμένεται να αυξηθεί κατά 40% τις επόμενες δεκαετίες ως συνέπεια της δημογραφικής μεταβολής και μόνο. Η αύξηση πρόκειται να είναι σημαντικά μεγαλύτερη στους άνδρες (51%) έναντι των γυναικών (33%), με διπλασιασμό των επεμβάσεων σε άνδρες ηλικίας άνω των 85 ετών. Στη Σουηδία, ο αριθμός των πρωτογενών αρθροπλαστικών του ισχίου αυξήθηκε από 6 το 1967 σε 15.945 επεμβάσεις το 2011.

Παρά το ικανοποιητικό έως και εξαιρετικό αποτέλεσμα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η πιθανότητα να προκύψει μία επιπλοκή είναι υπαρκτή. Η εμφάνιση άλγους σε μία άρθρωση, όπου έχει προηγηθεί αρθροπλαστική, μπορεί να οφείλεται σε διάφορες αιτίες:
1. Χαλάρωση αρθροπλαστικής.
2. Φλεγμονή, η οποία είναι συχνά λοιμώδους αιτιολογίας.
3. Φλεγμονώδης θυλακίτιδα.
4. Έκτοπη οστεοποίηση.
5. Κάταγμα – μετατόπιση του προθέματος και ρήξη των συρμάτων στήριξης.

Ανάμεσα στις διάφορες αιτίες, η φλεγμονή εξαιτίας μίας λοίμωξης και η μετατόπιση του προθέματος μετά από ένα κάταγμα έχουν καταστεί πλέον σχετικά σπάνιες. Αντίθετα, η επίπτωση της άσηπτης (μη λοιμώδους) χαλάρωσης συνεχίζει να αυξάνεται. Υπολογίζεται ότι περίπου το 25% των αρθροπλαστικών εμφανίζει τελικά ενδείξεις χαλάρωσης, οι οποίες συχνά οδηγούν σε δεύτερη επέμβαση. Η βασικότερη αιτία της άσηπτης χαλάρωσης είναι η φλεγμονώδης αντίδραση σε ένα ή περισσότερα από τα στοιχεία της πρόθεσης. Άλλα αίτια αποτελούν η λανθασμένη μηχανική φόρτιση της άρθρωσης ή η κόπωση των υλικών κατασκευής του προθέματος. Η φλεγμονώδης αντίδραση οδηγεί σε οστεόλυση, η οποία προκαλεί αρχικά απώλεια της οστικής στήριξης της αρθροπλαστικής και τελικά χαλάρωση του προθέματος.

Αν και λιγότερο συχνή, η φλεγμονή από ένα λοιμώδες αίτιο συνιστά τη σοβαρότερη επιπλοκή των αρθροπλαστικών. Η συχνότητα της συγκεκριμένης επιπλοκής κυμαίνεται από 1-2% στις πρωτογενείς αρθροπλαστικές έως 3-5% στις επαναληπτικές επεμβάσεις. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν διάφορες παράμετροι του χώρου του χειρουργείου, η κατάσταση του φυσικού οστίτη ιστού και ο βαθμός δυσκολίας της επέμβασης. Ασθενείς με διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος, σακχαρώδη διαβήτη ή ρευματοειδή αρθρίτιδα βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο. Περίπου το 30% των λοιμώξεων παρατηρούνται εντός των πρώτων 3 μηνών από την επέμβαση. Σε άλλο ένα 30% του συνόλου των ασθενών με λοίμωξη της αρθροπλαστικής, η επιπλοκή παρατηρείται το πρώτο έτος. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις ο χρόνος εμφάνισης της επιπλοκής υπερβαίνει τους 12 μήνες.

Η αντιμετώπιση των περιπτώσεων φλεγμονής της αρθροπλαστικής συχνά απαιτεί πολλαπλές εισαγωγές στο νοσοκομείο. Αρχικά, αφαιρείται η μολυσμένη πρόθεση και χορηγείται αντιβιοτική αγωγή. Η εφαρμογή καινούργιας πρόθεσης πραγματοποιείται σε δεύτερο χρόνο. Όμως, σε περιπτώσεις άσηπτης χαλάρωσης, συνήθως η αντιμετώπιση ολοκληρώνεται με μία εισαγωγή στο νοσοκομείο (αντικατάσταση πρόθεσης). Δεδομένου ότι οι θεραπευτικές στρατηγικές διαφέρουν σημαντικά, η διάκριση μεταξύ των δύο καταστάσεων είναι ιδιαίτερα σημαντική. 

ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

  • Το σπινθηρογράφημα οστών τριών φάσεων αποτελεί μία ευρέως διαθέσιμη και εύκολα εφαρμοζόμενη εξέταση για τη διερεύνηση των επιπλοκών των αρθροπλαστικών. Υπό ορισμένους περιορισμούς, μπορεί να συμβάλει στη διάκριση μεταξύ χαλάρωσης και λοίμωξης στην περιοχή της αρθροπλαστικής. 
  • Το σπινθηρογράφημα με γάλλιο-67 είναι χρήσιμο σε περιπτώσεις που παραμένουν αμφιβολίες σχετικά με τη διάγνωση παρά την εκτέλεση του σπινθηρογραφήματος των οστών. Τα ευρήματα που προκύπτουν συναξιολογούνται με αυτά του πρώτου σπινθηρογραφήματος. 
  • Το σπινθηρογράφημα με επισημασμένα λευκοκύτταρα συμβάλλει σε ειδικές περιπτώσεις για την ανίχνευση φλεγμονής. Ωστόσο, η κλινική χρησιμότητα της εξέτασης περιορίζεται από την πολυπλοκότητα της μεθόδου. 

1 comment:

Anonymous said...

whoah this weblog is excellent i really like studying
your posts. Stay up the great work! You realize, many people are searching around
for this information, you can help them greatly.


Also visit my website :: peptides supplier